OMOCRACY : การปกครองตัวโอ โดยตัวโอ เพื่อตัวโอ

ในห้องนอนสีฟ้าอ่อนจางที่มีลมจากหน้าต่างที่เปิดไว้พัดเรื่อยๆ

บนโต๊ะริมหน้าต่างมีตุ๊กตาไม้ตัวหนึ่งวางไว้

มันเป็นตุ๊กตาเจ้าชายแสนสง่า

แน่ล่ะที่ตุ๊กตาหลายตัวจะหลงรัก

เหมือนตุ๊กตากระดาษที่ถูกวางไว้ในกล่องกระดาษ

ปะปนกับเศษกระดาษอื่นๆ

เธอหลงรักเจ้าชายมานานแล้ว

และวันนี้แหละ  เธอจะเข้าไปทำความรู้จักกับเจ้าชายให้ได้

ตุ๊กตากระดาษค่อยๆพาร่างอันบอบบางที่มีรอยยับย่นเต็มไปหมดออกจากกล่องไป

ตุบ...

ตุ๊กตากระดาษได้ยินเสียงร่างตัวเองกระทบพื้น

ทั้งที่ความจริงแล้วร่างเธอไม่ทำให้เกิดเสียงใดทั้งสิ้น

ตุ๊กตากระดาษผ่านรางรถไฟกลางห้องไป

ผ่านพรมเช็ดเท้า

ผ่านหนังสือที่ถูกวางทิ้งไว้

ระยะทางมันช่างไกลเหลือเกิน

ตุ๊กตากระดาษผ่านพรมลายดอกทานตะวัน

ผ่านไม้แขวนเสื้อที่ถูกโยนทิ้งอย่างไม่ใยดี

ผ่านผ้าขนหนูผืนโตที่ร่วงจากพนักเก้าอี้

ระยะทางระหว่างตุ๊กตากระดาษกับเจ้าชายตุ๊กตาไม้ใกล้เข้าไปทุกที

ตุ๊กตากระดาษปีนเก้าอี้อย่างยากลำปาก

ปีนโต๊ะอย่างเหนื่อยล้า

ในที่สุด  ตุ๊กตากระดาษก็ยืนอยู่บนเนื้อไม้ขัดเงาของโต๊ะ

โต๊ะที่เจ้าชายยืนอยู่

ตุ๊กตากระดาษยิ้มอย่างพอใจ

สำรวจเสื้อผ้าที่ตัวเองสวมใส

แม้มันจะเก่า  และขาด  แต่มันเป็นชุดที่สวยงามที่สุด

ตุ๊กตากระดาษพร้อมแล้วที่จะแนะนำการมีอยู่ของตนให้เจ้าชายตุ๊กตาไม้รู้

ขณะที่ตุ๊กตากระดาษเข้าใกล้เจ้าชายตุ๊กตาไม้

ที่ยังไม่รู้ตัวสักนิดว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้

เสียงใสแจ๋วจากอีกฟากหนึ่งของห้องก็ดังขึ้น

เสียงหัวเราะคิกคักสนุกสนานชวนให้ทุกคนหันไปมอง

"เฮ้  เจ้าหญิงบาร์บี้  คืนนี้มีงานเต้นรำหรือ?"

เสียงเจ้าชายตุ๊กตาไม้ถาม

"แน่ล่ะ  เจ้าชายตุ๊กตาไม้  วันนี้เป็นวันเกิดของฉัน"

บาร์บี้ผมบรอนซ์พูดพร้อมหมุนตัวอวดชุดสีขาวสวย

"จะมีใครว่าไหมถ้าเราจะขอเธอเต้นรำอีกในคืนนี้"

บาร์บี้หัวเราะคิก "เราเต้นรำด้วยกันเสมอ  เจ้าชายตุ๊กตาไม้"

แล้วลมก็พัดจากหน้าต่าง

พาร่างอันบอบบางไปกับสายลม

โดยไม่มีใครรู้ว่าชีวิตหนึ่งถูกโอบไปกับลมบางๆ

ตุ๊กตากระดาษปลิวตกลงไปในแม่น้ำ

ละลายหายไปกับกระแสน้ำ

โดยที่เจ้าชายตุ๊กตาไม้ไม่รู้ถึงการมีอยู่ของตุ๊กตากระดาษเลย