OMOCRACY : การปกครองตัวโอ โดยตัวโอ เพื่อตัวโอ

ในชนนบทอันไกลโพ้น

ไกลกว่าภูเขาอันแสนไกล

ลึกกว่าหุบเหวสุดลึก

สงบกว่าทะเลคลื่นสงบ

หมู่บ้านเล็กซ่อนตัวอยู่ในความลึกลับของความศรัทธา

ทุกคนขับเคลื่อนชีวิตประจำวันด้วยความเชื่อ

ความเชื่อในเรื่องโชค  เชื่อในเรื่องลางบอกเหตุ

เพื่อที่จะใช้ชีวิตประจำวันได้สะดวกยิ่งขึ้น

ทุกคนจะมีเครื่องรางพกติดตัวไว้ตลอด

เสียงเล่า  เสียงอ้าง  เสียงบอก  และเสียงกล่าว

ต่างเป็นเสียงเดียวกันว่า

เครื่องรางจากชายเสื้อแดงเป็นเครื่องรางที่ดีที่สุด

"ฉันรอดชีวิตจากจระเข้ได้เพราะเครื่องรางเสื้อแดง"

"บ้านฉันไฟไหม้  แต่ฉันรู้สึกตัวตื่นก่อนถูกไฟครอกตาย  เพราะเครื่องรางของเขาเช่นกัน"

"หลังคาบ้านผมทรุด  ผมตกลงมา  มีกองฟางหนารองรับ  หัวเลยไม่ไปกระแทกจนตาย  เพราะเครื่องราง"

"ผมไปล่าสัตว์  เกิดอุบัติเหตุ  เกือบถูกเสือขย้ำ  แต่เพราะเครื่องรางศักดิ์สิทธิ์  ผมรอดมาได้"

สรรพคุณเครื่องรางของชายเสื้อแดงถูกกระจายไปทั่วหมู่บ้าน

ถึงหูของเด็กหญิงตัวเล็กที่ท้ายหมู่บ้าน

กระท่อมเล็กแสนสงบ

สมาชิกในบ้านสองคน

คุณพ่อ  และเด็กหญิง

"เครื่องรางของพ่อแย่"

เด็กหญิงพูดขึ้นหลังจากได้ยินเสียงบอกเล่า

คุณพ่อมองเครื่องรางทรงกลมที่เด็กหญิงยื่นมาข้างหน้า

"ทำไมถึงแย่เล่า"

เด็กหญิงทำปากยื่น

"ถ้าของพ่อดี  แล้วทำไมถึงไม่มีใครพูดถึงล่ะ"

คุณพ่อได้แต่ยิ้มอย่างอับจนคำพูด

เด็กหญิงกระทืบเท้าขัดใจ

"หนูจะเอาเครื่องรางเสื้อแดง"

เด็กหญิงประกาศต่อหน้าพ่อผู้เป็นช่างทำเครื่องราง

คุณพ่อไม่ห้ามลูกสาวเมื่อเธอรีบวิ่งออกจากบ้านไป

บ้านสงบเหลือคุณพ่อนั่งมองเครื่องรางทรงกลมของตน

เด็กหญิงไปถึงบ้านหลังใหญ่ของชายเสื้อแดงด้วยอาการหอบหายใจ

"มาทำเครื่องรางหรือหนู"

ชายเสื้อแดงยิ้มทักทาย

เด็กหญิงพยักหน้า

"เอาล่ะ  สำหรับเด็ก  คิดหนึ่งร้อย"

ชายเสื้อแดงยิ้มให้ใบหน้างงของเด็กหญิง

"อย่าบอกนะว่าจะเอาของฟรีน่ะ"

เขายังยิ้มเมื่อพูดประโยคนั้น

"พ่อหนูไม่เคยคิดเงินคนที่มาทำเครื่องรางกับพ่อ"

เธอขมวดคิ้ว  งุนงง

ชายเสื้อแดงยิ้มกว้างกว่าเดิม

"เพราะเป็นเครื่องรางไม่ดีน่ะสิ"

เด็กหญิงเห็นด้วยในใจ

ร่างเล็กรีบวิ่งกลับบ้านไปขอเงินพ่อ

คุณพ่อไม่พูดไม่จา  เดินไปหยินเงินส่งให้

เด็กหญิงวิ่งกลับไปหาชายเสื้อแดง

และวิ่งกลับบ้านพร้อมเครื่องรางสามเหลี่ยม

ตอนเช้า  ได้เวลาเด็กหญิงไปโรงเรียน

"ถ้าอยากได้เครื่องรางของพ่ออยู่  มันอยู่ในลิ้นชักของลูกนะ"

เด็กหญิงสะบัดหน้าให้กับความ ไม่เก่ง ของพ่อตัวเอง

เธอไปโรงเรียนโดยไม่พูดกับพ่อสักคำ

นึกน้อยใจในความสามารถอันน้อยนิดของคุณพ่อ

ถ้าคุณพ่อเธอเก่ง  จะได้มีคนมาทำเครื่องรางกับคุณพ่อ

พอมีคนมาทำเครื่องรางกับคุณพ่อแล้วพอใจ

เขาก็จะให้เงินเป็นค่าตอบแทน

เธอจะได้อยู่บ้านหลังใหญ่ๆ

ใหญ่กว่ากระท่อมเรียบง่าย  สงบ  ไม่มีอะไรพิเศษเกิดขึ้น

"ระวัง!"

เสียงร้องลั่นตกใจ  กระชากเด็กหญิงออกจากความคิด

กระชากด้วยแรงมหาศาลยิ่ง

เกวียนเทียมวัวที่เกิดคลั่งมุ่งหน้ามาที่เด็กหญิงตัวเล็ก

เด็กหญิงส่งเสียงกรีดร้อง

คนคุมเกวียนหน้าเขียวด้วยความตื่นตกใจ

วัวบ้าขาดสติดูสยอง

เสียงอึกทึกครึกโครมเป็นเสียงต่อมา

ทั้งเกวียน  ทั้งวัว  ทั้งคนบังคับเกวียน

ทั้งหมดไหลไปตามดินที่ถล่มลงไปในแม่น้ำเชี่ยว

หายไปพร้อมกัน

เด็กหญิงเข่าอ่อน  หน้าซีด

ชาวบ้านรีบวิ่งมาดูเด็กหญิงที่รอดตายอย่างหวุดหวิด

"เธอเป็นยังไงบ้าง"

"ดูสิ  เธอมีเครื่องรางเสื้อแดง"

เสียงถอนหายใจแล้วพูดต่อ

"มันช่วยหนูไว้"

"คนบังคับเกวียนล่ะ"

คนตอบส่ายหัว

"เขาไม่ใช้เครื่องรางวิเศษ"

"น่าสงสาร"

เด็กหญิงลุกพรวด  คนแถวนั้นตกใจ

"ไม่เป็นไรนะหนู  เครื่องรางเสื้อแดงช่วยหนูแล้ว"

เด็กหญิงไม่สนใจเสียงใดทั้งสิ้น

เธอวิ่ง  วิ่ง  วิ่ง

เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

กลับไปยังกระท่อมหลังเล็ก

คุณพ่อยังนั่งอยู่ที่เดิม

เด็กหญิงไม่สนใจคนเป็นพ่อ

ตัวเล็กรีบถลาไปหาโต๊ะของตัวเอง

ดึงลิ้นชักออกมา

หยิบเครื่องรางทรงกลมออกมา

พกมันติดตัว

แล้วรีบไปโรงเรียน

ระหว่างทาง  เธอโยนเครื่องรางเสื้อแดงทิ้งไป

หัวใจเล็กๆในอกเริ่มเต้นตามจังหวะ

ความสงบ  สบายใจกลับมา

แม้จะไปโรงเรียนสาย

แต่เด็กหญิงยังยิ้มด้วยความอุ่นใจ

เครื่องรางคุณพ่ออยู่กับตัวแล้วตอนนี้

ไม่มีอะไรต้องกังวล

เด็กหญิงเพิ่งรู้

ความรักของคุณพ่อคือ การปกป้อง

ไม่ใช่การเสแสร้งสร้างสถานการณ์ขึ้น

เพื่อแสดงความสามารถ

เด็กหญิงเพิ่งตระหนักเมื่อวันนี้

เครื่องรางคุณพ่อวิเศษที่สุด